บ้านทุ่งสะโบ๊ะตั้งอยู่
หมู่ที่
2 ตำบลทุ่งบุหลัง อำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล ห่างจากที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้า 21 กิโลเมตร
และห่างจากศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 80 กิโลเมตร
โดยมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ หมู่ที่ 1 บ้านมะหงัง ตำบล ทุ่งบุหลัง
ทิศใต้ ติดต่อกับ คลองวังวน ต.ขอนคลาน อ.ทุ่งหว้า จ.สตูล
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ หมู่ที่ 4 บ้านท่านา ตำบลทุ่งบุหลัง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ชายฝั่งทะเลอันดามัน
ทิศเหนือ ติดต่อกับ หมู่ที่ 1 บ้านมะหงัง ตำบล ทุ่งบุหลัง
ทิศใต้ ติดต่อกับ คลองวังวน ต.ขอนคลาน อ.ทุ่งหว้า จ.สตูล
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ หมู่ที่ 4 บ้านท่านา ตำบลทุ่งบุหลัง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ชายฝั่งทะเลอันดามัน
ประวัติความเป็นมาของชุมชน
จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุคนหนึ่งเล่าว่า บริเวณทุ่งแห่งนี้มีมา กว่า 200 ปีมาแล้ว มีตั้งแต่ สามี ภรรยา คู่หนึ่ง สามีชื่อ นายหมาด ภรรยาชื่อ นางเทศ ได้อพยพมาจากรัฐไทรบุรี ประเทศมาเลเซีย ซึ่งเดินทางมาโดยเรือพาย ระหว่างเดินทางสองสามีภรรยา เหน็ดเหนื่อยกับการพายเรือ เลยได้แวะพักผ่อนที่เกาะแห่งนี้ นายหมาดได้เห็นสภาพพื้นที่ดินที่อุดมสมบูรณ์ น่าจะเหมาะกับการทำนา และปลูกมะพร้าว นายหมาดเลยตัดสินใจว่าที่นี่เหมาะที่จะเป็นที่อยู่อาศัย จึงเริ่มปลูกสร้างบ้าน และได้บุกเบิก พื้นที่ทำนา ทำสวนมะพร้าว ต่อมานายหมาดและนางเทศ ก็กลับไปชวนญาติและเพื่อนบ้านประมาณ 7 ครัวเรือน มาอยู่ด้วย จากนั้นได้มีลูกหลานและได้สร้างบ้านเรือนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อทางเจ้าหน้าที่ของรัฐ ได้สำรวจหมู่บ้านเพิ่ม ขึ้นเพื่อจัดตั้งกิ่งอำเภอทุ่งหว้า ก็ได้มาพบนายหมาด ซึ่งยังไม่มีนามสกุล นายหมาดบอกเจ้าหน้าที่ว่า แต่เดิมบริเวณทุ่งแห่งนี้เป็นป่าไม้สะโบ๊ะล้วนๆ (หรือต้นลำแพนในปัจจุบัน) จึงขอใช้ชื่อนามสกุลว่า รักษะโบ๊ะ และตั้งชื่อหมู่บ้านว่า “ทุ่งสะโบ๊ะ” นายหมาด รักษะโบ๊ะ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ใหญ่บ้าน เพราะเป็นคนแรกที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ และเป็นต้นตระกูล รักษะโบ๊ะ ซึ่งอยู่ในหมู่ที่ 2 ตำบลขอนคลาน กิ่งอำเภอทุ่งหว้า ในสมัยนั้น ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2524 บ้านทุ่งสะโบ๊ะ ได้เปลี่ยนจาก หมู่ที่ 2 ตำบลขอนคลาน มาเป็น หมู่ที่ 2 ตำบลทุ่งบุหลัง อำเภอทุ่งหว้า จนถึงปัจจุบัน
จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุคนหนึ่งเล่าว่า บริเวณทุ่งแห่งนี้มีมา กว่า 200 ปีมาแล้ว มีตั้งแต่ สามี ภรรยา คู่หนึ่ง สามีชื่อ นายหมาด ภรรยาชื่อ นางเทศ ได้อพยพมาจากรัฐไทรบุรี ประเทศมาเลเซีย ซึ่งเดินทางมาโดยเรือพาย ระหว่างเดินทางสองสามีภรรยา เหน็ดเหนื่อยกับการพายเรือ เลยได้แวะพักผ่อนที่เกาะแห่งนี้ นายหมาดได้เห็นสภาพพื้นที่ดินที่อุดมสมบูรณ์ น่าจะเหมาะกับการทำนา และปลูกมะพร้าว นายหมาดเลยตัดสินใจว่าที่นี่เหมาะที่จะเป็นที่อยู่อาศัย จึงเริ่มปลูกสร้างบ้าน และได้บุกเบิก พื้นที่ทำนา ทำสวนมะพร้าว ต่อมานายหมาดและนางเทศ ก็กลับไปชวนญาติและเพื่อนบ้านประมาณ 7 ครัวเรือน มาอยู่ด้วย จากนั้นได้มีลูกหลานและได้สร้างบ้านเรือนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อทางเจ้าหน้าที่ของรัฐ ได้สำรวจหมู่บ้านเพิ่ม ขึ้นเพื่อจัดตั้งกิ่งอำเภอทุ่งหว้า ก็ได้มาพบนายหมาด ซึ่งยังไม่มีนามสกุล นายหมาดบอกเจ้าหน้าที่ว่า แต่เดิมบริเวณทุ่งแห่งนี้เป็นป่าไม้สะโบ๊ะล้วนๆ (หรือต้นลำแพนในปัจจุบัน) จึงขอใช้ชื่อนามสกุลว่า รักษะโบ๊ะ และตั้งชื่อหมู่บ้านว่า “ทุ่งสะโบ๊ะ” นายหมาด รักษะโบ๊ะ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ใหญ่บ้าน เพราะเป็นคนแรกที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ และเป็นต้นตระกูล รักษะโบ๊ะ ซึ่งอยู่ในหมู่ที่ 2 ตำบลขอนคลาน กิ่งอำเภอทุ่งหว้า ในสมัยนั้น ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2524 บ้านทุ่งสะโบ๊ะ ได้เปลี่ยนจาก หมู่ที่ 2 ตำบลขอนคลาน มาเป็น หมู่ที่ 2 ตำบลทุ่งบุหลัง อำเภอทุ่งหว้า จนถึงปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น